Rzadkie pierwiastki śladowe (selen, jod, cynk) w głębinowej wodzie morskiej

Woda morska z Cabo de Gata, gdzie przez cały rok upwelling powoduje mieszanie się wód morskich i oceanicznych wód głębinowych, zasobnych w minerały, jest najkorzystniejszym uzupełnieniem codziennej diety. Zawiera od 78 aż po 92 pierwiastki ważne dla organizmu, tworzące środowisko łatwo przyswajalnych dla organizmu jonów, które wzajemnie się uzupełniają. Jeśli chodzi o wodę pitną, przewyższa pod względem kompleksu mineralnego zarówno wody źródlane, jak i mineralne. Co istotne, obecne są w niej wszystkie rzadkie pierwiastki śladowe, takie, jak selen, jod czy cynk. I na nich właśnie się skupimy. Są bardzo ważne dla funkcjonowania organizmu, a jednak nie są dostępne w wielu produktach spożywczych. Inną kwestią jest fakt, że przez stosowane diety czy też przewlekłe choroby nie można sięgać po wiele z nich. Dlatego najlepiej dostarczać je, pijąc Plasma Oceanica lub Aqua Minerals 78+. Dowiedz się, jak niewielkie codzienne dawki pierwiastków śladowych z wody morskiej mogą wpływać na Twój organizm. 

Selen w głębinowej wodzie morskiej i jego wpływ na organizm

Selen znajduje się w niektórych produktach spożywczych, jednak na jego wchłanianie ma wpływ wiele czynników. Jest lepiej przyswajalny z metioniną oraz witaminami A, C i E. Warto zatem produkty zawierające selen spożywać razem z jajkami, rybami czy nabiałem. Selen organiczny wchłania się lepiej niż ten odzwierzęcy. Jeżeli chce się dostarczać pierwiastki śladowe w najlepiej przyswajalnej formie, to nie ma lepszej niż wodna. Nie ma tutaj problemów z ich przyswajaniem, jak w przypadku pożywienia, tworzą jedno środowisko i nie konkurują ze sobą.

Co wpływa na bogactwo rzadkich pierwiastków śladowych w Plasma Oceanica? 

Należy pamiętać, że czynniki środowiskowe wpływają na poziom selenu w produktach, dlatego trzeba zadbać o jego pewne źródło, a więc sięgnąć po plazmę morską. Jest stabilna pod względem zawartości mikroelementów, gdyż pozyskiwana jest z rejonu, gdzie występuje upwelling, a więc mieszanie się głębinowej wody morskiej z powierzchniową wodą oceaniczną. Bogactwo fitoplanktonu, a ponadto ukształtowanie dna morskiego Cabo de Gata sprzyja zasobności wody w wapń, ale i wspomniany selen. Wynoszenie wody głębinowej na skutek wirów cyklonowych jest źródłem cennych mikroelementów. Oprócz wspomnianego selenu jest to także jod, cynk, mangan, kobalt, miedź czy żelazo. 

W normalnych warunkach są one spożywane przez żyjące na powierzchni oceanów organizmy, a dzięki upwellingowi mogą pozostawać w wodzie na głębokości od 30 do 50 metrów. Należy nadmienić, że plazma morska Oceanica pozyskiwana jest z ok. 38 metrów. Choć w samej wodzie selen jest ultraśladowy, to metabolizm planktonu w tym rejonie sprawia, że do wody wracają mikroelementy. Co istotne, nie są one tracone podczas procesu ultrafiltracji i sterylizacji UV. Jednocześnie nie należy obawiać się obecności mikroplastiku w produkcie, gdyż zostaje on usunięty w procesie dekantacji. 

Co wpływa na obecność selenu w produktach spożywczych?

Najbogatsze w selen są orzechy brazylijskie, produkty pełnoziarniste, a także rośliny strączkowe, przy czym należy pamiętać, że jego zawartość zależna jest od zasobności gleby w ten pierwiastek. Na obecność selenu wpływa pH, wilgotność, zawartość tlenków żelaza i glinu, a także aktywność mikrobiologiczna. Gleby w Polsce są ubogie w selen, stąd jego suplementacja jest ważna. 

Dlaczego warto sięgnąć po selen i inne pierwiastki śladowe z głębin morskich?

Selen:

• Chroni przed wolnymi rodnikami, będąc silnym przeciwutleniaczem. 
• Zapobiega stanom zapalnym tarczycy, 
• Wspiera zdrowie skóry, włosów i paznokci. 

Jeśli zatem, chcesz zadbać o odporność, prawidłowe funkcjonowanie i wydzielanie hormonów tarczycy, sięgnij po selen z głębin. Pijąc wodę zawierającą rzadkie pierwiastki śladowe, zatroszczysz się również o stan skóry, włosów i paznokci. 

Dawkowanie selenu a plazma morska 

Zalecana dzienna dawka selenu wynosi 55 mikrogramów na dobę, a maksymalna 400 mikrogramów. Nie należy jej przekraczać, gdyż długotrwały nadmiar selenu w diecie może prowadzić do wystąpienia objawów nudności, bólów i zawrotów głowy, wypadania włosów czy problemów z paznokciami, choćby pojawienia się ich szarawej barwy. Selen w plazmie morskiej znajduje się w bezpiecznej dawce. Nawet przy spożyciu jednego rozcieńczonego litra wody nie przekroczy się owych wartości. Warto jednak pamiętać o nich, stosując zbilansowaną dietę.

Jod zawarty w plazmie morskiej kluczowy dla zdrowej tarczycy

Nie tylko selen jest ważny dla zdrowej tarczycy, chroniąc zwłaszcza przed stanem zapalnym i rozwojem chorób autoimmunologicznych tego gruczołu, gdyż kluczowe znaczenie dla jego prawidłowego funkcjonowania ma także jod. Jest on także obecny w plazmie morskiej Oceanica. 

Zapotrzebowanie na jod i jego zawartość w wodzie morskiej  

Szacuje się, że woda morska zawiera kilkadziesiąt mikrogramów na litr jodanu. Warto wiedzieć, że zalecana dzienna dawka jodu to 150 mikrogramów, co dotyczy zarówno dzieci, nastolatków, jak i osób dorosłych. Zapotrzebowanie wzrasta u kobiet w ciąży – do 220 mikrogramów oraz u karmiących piersią – do 290 mikrogramów. 

Źródła jodu w diecie i woda morska jako najlepszy sposób uzupełniania niedoborów

Najcenniejszymi źródłami jodu są produkty spożywcze pochodzące z mórz, a więc ryby i owoce morza. Zarówno niedobór, jak i nadmiar jodu w diecie może być szkodliwy. Korzystając z suplementu w postaci rozcieńczonej plazmy morskiej, skutecznie uzupełniasz niedobory. Przykładowo 200 g ryby może zawierać od 80 do ponad 500 mikrogramów. Może pokrywać zatem zapotrzebowanie w 50% albo znacząco jej przekraczać. Aby mieć pewność, że nie przekracza się zalecanej ilości spożywanego jodu, najlepiej sięgać po łososia czy makrelę, a unikać sardeli. Można jeść dorsza, który przy 200 g porcji pokryje dzienne zapotrzebowanie na ten pierwiastek. Należy wiedzieć, że obróbka termiczna zmniejsza zawartość jodu w produkcie, gdyż jest on wrażliwy na ciepło i pod jego wpływem częściowo się ulatnia. Ryby w formie sushi dostarczają zatem najwięcej jodu. Jeżeli nie spożywa się ryb bądź spożywa się je rzadko, to należy niedobory uzupełniać i picie filtrowanej wody morskiej jest najlepszym sposobem. 

Woda morska uzupełniająca niedobory jodu u wegan

U wegan występują częste niedobory jodu. Choć algi morskie są jego cennym źródłem, zwłaszcza kelp czy nori, to jednak muszą one pochodzić z czystych, certyfikowanych źródeł. Szacuje się, że niedobory jodu, ale i selenu występują nawet u 80% wegan. W badaniach brytyjskich stwierdzono je u 90% uczestników niespożywających mięsa ani produktów odzwierzęcych.¹ Jeżeli nie spożywa się wspomnianych alg, które już w kilku gramach pokrywają dzienne zapotrzebowanie na jod, a także stroni się od soli jodowanej, to źródłem jodu może zostać rozcieńczona plazma morska wypijana w ilości 1 litra. 

Główne funkcje jodu w organizmie

Jod:

• Wspiera produkcję hormonów tarczycy a więc T4 i T3, 
• zapobiega niedoczynności, a także nadczynności tarczycy. 

Niedobory jodu czy selenu wpływają także na inne dolegliwości zdrowotne, a mianowicie:

• przyrost masy ciała, 
• zmęczenie, 
• problemy z koncentracją, 
• spowolnienie metabolizmu, 
• zaburzenia nastroju 
• problemy z płodnością. 

Warto wiedzieć, że nadmiar jodu w diecie wpływa głównie na problemy żołądkowo-jelitowe, problemy skórne, bóle głowy, zaburzenia snu. Istotne znaczenie ma zatem suplementacja zgodna z zaleceniami. 

Co wpływa na wchłanianie jodu? 

²Wchłanianie jodu utrudnia spożywanie warzyw kapustnych i produktów sojowych, zatem aby zapewnić odpowiednią dawkę jodu przy niedoczynności tarczycy, należy zrezygnować z nich bądź postawić na ich obróbkę termiczną. Istotne znaczenie ma także rezygnacja z przetworzonych produktów. To właśnie one są największym źródłem nadmiaru soli w diecie, a nie dosalanie przygotowywanych samodzielnie potraw, jak wynika z brytyjskich badań. Warto jednocześnie zauważyć, że stosowanie soli jodowanej do mąki do wypieku chleba w Australii i Nowej Zelandii przyczyniło się do zwiększenia poziomu jodu w populacji³.Picie wody morskiej dostarcza sporą dawkę jodu, nawet powyżej ⅓ dziennego zapotrzebowania (58 μg/l), a dodatkowo inne śladowe pierwiastki. Nie trzeba obawiać się o ograniczanie ich wchłaniania jak w przypadku produktów spożywczych.    

Cynk w filtrowanej wodzie morskiej wspierający regenerację skóry i płaszcz hydrolipidowy, a także wiele układów

W filtrowanej wodzie morskiej znajduje się także cynk. To właśnie ten pierwiastek:

• Odpowiada za zdrową barierę hydrolipidową.
• Łagodzi stany zapalne skóry.
• Wspiera produkcję kolagenu i keratyny, pomagając w odbudowie skóry.
• Uczestniczy w procesach metabolicznych i jest niezbędny do przemiany białek, węglowodanów, a także tłuszczów. 
• Wspomaga układ nerwowy i funkcje poznawcze.   

Jego zawartość w głębinowej wodzie morskiej to nawet kilka mikrogramów na litr. Dzienne zapotrzebowanie na ten pierwiastek to 8 mg w przypadku kobiet i 11 mg w odniesieniu do mężczyzn. Kobiety w ciąży wykazują większe zapotrzebowanie, które wynosi do 12 mg, a w przypadku karmiących piersią zalecane spożycie to od 12 do 21 mg. Choć ilość cynku w wodzie wydaje się niewielka, to warto pamiętać, że forma jonowa jest i w tym przypadku najlepiej przyswajalna. 

Ponieważ wapń, fosfor czy błonnik mogą zmniejszać wchłanianie z diety, należy sięgnąć po produkty zawierające witaminę A, która poprawia absorpcję cynku. Jednocześnie warto wiedzieć, że wysoka zawartość wapnia w wodzie jest regulowana przez zawartość innych elektrolitów takich jak magnez i potas, a także fosfor. Sód znajdujący się w plazmie morskiej ogranicza nadmierne wchłanianie wapnia. 

Aby dostarczać odpowiednią ilość cynku należy sięgnąć także po jego inne źródła. Dobrym źródłem cynku są ostrygi, a także wątróbka, wołowina, drób czy ryby. Weganie mogą z kolei wybrać rośliny strączkowe i pełnoziarniste produkty zbożowe.

Rola innych pierwiastków śladowych zawartych w głębinowej wodzie morskiej w diecie

Mangan, kobalt, miedź, żelazo czy wanad to pierwiastki śladowe, które także zawarte są w głębinowej wodzie morskiej dzięki zjawisku upwellingu i wynoszeniu zasobnych w mikroelementy wód głębinowych do wyższych poziomów, a także mieszaniu się głębinowej wody morskiej z powierzchniową wodą oceaniczną. Ze względu na aktywność bakterii i glonów także na poziomie pozyskiwania wody z rejonu Cabo de Gata staje się ona swoistym bulionem morskim, pełnym cennych aminokwasów oraz mikroelementów. Proces ultrafiltracji i sterylizacji UV pozwala pozbyć się mikroorganizmów, a jednocześnie zachować cenne substancje odżywcze, będące między innymi wynikiem ich metabolizmu.

Obecny w wodzie mangan jest istotny choćby dla zdrowia kości, ale i metabolizmu. Zapotrzebowanie na ten pierwiastek to od 1,8 do 2,3 mg na dzień. Miedź stanowi istotny element prawidłowego funkcjonowania skóry i wpływa na jej zdrowy koloryt, biorąc udział w produkcji melaniny. Ponadto jest potrzebna także do produkcji kolagenu i elastyny. Ilość tego pierwiastka zalecana na dobę to zaledwie 900 mikrogramów. Wanad to z kolei pierwiastek śladowy, który może wspomagać regulację metabolizmu glukozy i mineralizację kości. Podobnie jak w przypadku innych mikroskładników nie trzeba dostarczać go do organizmu w znacznych dawkach. Zbilansowana dieta pokrywa zapotrzebowanie na ten pierwiastek, a jej częścią może być filtrowana, rozcieńczona woda morska Oceanica. 

Dlaczego to właśnie woda morska powinna być źródłem pierwiastków śladowych?

Dieta nie gwarantuje stabilnej podaży pierwiastków śladowych. Jonowa forma i synergia elektrolitów oraz mikroelementów w wodzie morskiej to realne wsparcie funkcjonowania organizmu. Stanowi kompleks mineralny, a nie źródło jedynie jednego pierwiastka. Ponadto są one bezpośrednio wchłaniane i nie są tracone w wyniku działania innych substancji, jak ma to miejsce przy mikroelementach pozyskiwanych z pożywienia, które najpierw muszą zostać strawione i przetworzone. Niewielkie, ale codzienne dawkowanie sprzyja równowadze organizmu.     

1. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/27101764/ ↩︎
2. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC3561609/#:~:text=Contribution%20of%20food%20groups%20and,sodium%5D%20(Figure%202). ↩︎
3. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC8077470/ ↩︎